კრიზისის გაშლისას, დაწესებულებები ერთდროულად გადაუდებელ და ძალიან რთულ საკომუნიკაციო გამოწვევას აწყდება. ინფორმაცია არასრულია. სიტუაციები სწრაფად იცვლება. საზოგადოება შეშფოთებულია.
ინსტინქტი — გასაგები, მაგრამ ხშირად კონტრპროდუქტული — არის სრული სურათის გარკვევამდე არაფრის თქმა. ამ ინსტინქტს წინააღმდეგობა უნდა გაეწიოს.
სიჩუმის პრობლემა
ოფიციალური კომუნიკაციის არარსებობისას, საინფორმაციო ვაკუუმები ივსება — სოციალური მედიით, ჭორებითა და წყაროებით, რომლებსაც შეიძლება არ ჰქონდეთ არც ზუსტი ინფორმაცია, არც კარგი განზრახვები.
კრიზისული კომუნიკაციის პრინციპი მარტივია: კომუნიკაცია მოახდინეთ ადრე, კომუნიკაცია მოახდინეთ პატიოსნად და კომუნიკაცია მოახდინეთ უწყვეტად.
მომზადება კრიზისამდე
ეფექტური კრიზისული კომუნიკაცია ვერ ხდება იმპროვიზირებული. ორგანიზაციები, რომლებიც კრიზისის დროს კარგად ახდენენ კომუნიკაციას, მომზადებულნი არიან: მათ გამოავლინეს პრესსამსახური, შეიმუშავეს ძირითადი მესიჯის ჩარჩოები.